NAC

NAC promoveert… een column over écht lijden

Hoe hard we de afgelopen dagen ook feest hebben gevierd, elk NAC-fan zal in zijn achterhoofd houden dat het komende seizoen Eredivisie zomaar weer eens een zware etappe zou kunnen worden. Zou kunnen, want je weet het nooit bij NAC. Van de finalewedstrijd tegen N.E.C. heb ik zelf trouwens alleen de eerste 35 minuten gezien. Na de gelijkmaker konden mijn zenuwen het gewoon niet meer aan. Ik heb mezelf opgesloten in huis. Radio en TV uit, telefoon uit en de deuren dicht zodat ook mijn voetballiefhebbende buurman niet per ongeluk iets kon verklappen. “Is het al half zeven?” Evelien begreep me gelukkig en sprak om 18:25 de legendarische woorden “Nee, maar ik denk dat je best kunt kijken lief”.

Een grauwe zondagmiddag met kale bomen en hopelijk werken de weergoden mee: Slagregens en harde wind wil ik hebben.

Na jaren van ellende kunnen we eindelijk weer eens feestvieren. En dat doen we. Beelden van een Grote Markt die massaal van links naar rechts springt gaan het hele land door en de ene fotoreportage is nog mooier dan de andere. Samen met m’n pa en m’n broer Dirk was ik erbij en stiekem moest ik even terugdenken aan een column die ik anderhalf jaar geleden las op Fanzine De Rat. ‘Achilles uit… eindelijk echt lijden’. Verplicht leesvoer voor alles en iedereen die met zijn voetbalclub ooit nog door een diep dal gaat.